vulpes ranaeque

Vulpes erat quaedam quae amore tantum adducta in Studiis Vulpeticis incepit se versari. Omnia ad vulpes referentia sibi magnopere placebant, quamobrem credidit aliquantulas exercitationes perficiendas aliosque discipulos exhortandos esse, ut antea dulciores colligeret fructus huius disciplinae. Natura valde garrula, interrogavit ranas, quae multo meliores aetateque provectiores videbantur, utrum lingua vulpetica loqui posset, utrum efficere archivia audienda vulpetica oporteret, utrum sponte versari in Litteris Vulpeticis sibi liceret.

- Croac.

Haec omnia quae audita sunt. Illa autem vulpes nil intelligens obduravit amore tantum adducta. Sic alias vulpes cognovit quae quodam modo etiam cupientes videbantur se ipsos educare huic viae. Convenire persaepe solebant ad colendam linguam Vulpeticam, quae omnium bellissima erat auditu, etiamsi vulpes non solebant eam audire. Etiam alia vulpe adducta confecit (o vulpes intrepida!) archivia audienda linguae vulpeticae, quae toto ex orbe aliae vulpes auscultabant. Immo nulla rana.

Illi vulpi maxime cordi erant carmina ab alia notissima vulpe scripta. Aliquando audiebat voces sibi dicentes sententiam huius vulpis: astutam vapido servas in pectore vulpem. Sic illa peragebat, tacita ignotaque.

Cum vulpes valde versata erat in litteris vulpeticis, ranis displicebat illam sponte versari hac disciplina in qua ranae multo aptiores factae erant. Quandocumque vulpes aliquid proponebat dissimile viae suae, vapulabatur reditaque erat ad viam ranarum, quae una est. Illa vulpes clam incepit linguas vulpeticas alias colere motu proprio, nam sciebat ranas hoc improbare. Tamen, cum nox erat, aliquando audiebat voces sibi dicentes: astutam vapido servas in pectore vulpem. Et obdurabat.

Nulla enim rana quam vulpes cognosceret umquam locuta est lingua vulpetica. Vulpi constabant aliae ranae, longe habitantes, quae ita faciebant. Aliquando sibi interrogabat cur ranae suae hanc viam non sequerentur. Immo ranae illae tantum versabantur suis in rebus: omnia ad vulpes attinentia nullo modo curabant, etiamsi (horresco referens!) in illo tempore vulpes etiam fuerant.

Vulpes obduravit, obdurabitque. Semper cordi suo manent voces: astutam vapido servas in pectore vulpem. Unde veniant nemo scit. Sed fortasse, si tu hoc legere potuisti usque ad finem, quaedam harum vocum es.

e neolitico ad indoeuropeos

Anno 1878 Th. Poesche ille studiosus magnarum consequentiarum politicarum hypothesem instituit de originibus indoeuropeis. Lituaniam vero putabat fuisse Urheimat sive primam patriam indoeuropeorum quoniam linguam cogitatione, non re, prisciorem habebant. Illae enim gentes flaviae, oculis caeruleis, videbantur illo non mixtos esse aliis cum gentibus, quamobrem eos putabat fuisse primos indoeuropeos. Immo hanc Urheimat amovit ad Scandinaviam, ubi occupationem paleotlithicam iam notabant archaeologi, terrarum ob causam, quas putabat multo aptiores fuisse ad colendum gentemque agricolam, ut certe indoeuropea erat, oriendam. Studiosi germanici acciperunt magno cum gaudio hanc hypothesem suas ad terras patriam primam ferentem, nam germanici videntur -hoc certe scimus- advenisse e Scandinavia. Consequentiae huius sententiae terribiles fuerunt.

Hodiernis in diebus pauci credunt Urheimat indoeuropea inesse Europae. Theoria magis apta mea sententia est illa a M. Gimbutas, quae sustinet indoeuropeos incolavisse in Ucraina. Eos colonos vocavit kurganes. Vero Childe aliquas notiones statuit maximi momenti: illi indoeuropei usque pecuari fuerant, aliquando tantum agricolae; non nomadae, sed sedentarii. Loci ubi institui posset patria prima, id est proper Danubium flumen, et agricolae et pacifici erant. Etiam colebant deam terrarum. Immo indoeuropei bellicosi, colentesque deos mares videbantur.

Hoc enim valde simile erat gentibus priscis Ucrainae. Illi kurganes incolabant has terras millenio V ingressique sunt quocumque potuerunt tres in undas, ut ita dicam. Prima unda anno 4200 constat in Balcanes intravisse. Altera vero anno 3500 in Anatoliam, paulo post in Europam. In 3000 intraverunt in maria Egea Adriaticaque.

Kurganes seminomadas fuisse putamus. Arces instituebant oppidaque, etiamsi equites apitssimi erant, sicut illi scythi sakasque, quorum postea mentiones habemus. Hanc ob rem credimus etiam fuisse pedemptim migrationulae, non solum undae, quas archaeologia scientia invenire potest. Praecipue pecus habebant, non terras cultu, etiam vocabula multa ad animalia arboresque nominandos, quae omnia inveniri possunt in Ucraina. Venatores fuisse plane scimus.

de gente slavica

Incipiam de nomine ipso slavo pauca exponens. "Slavus" nobis traditus est ex verbo "slavicus", qui temporibus provectis utebantur viri ad servos vocandos, nam illos Slavos meridionales -id est, illos qui Bosniam, Bulgariam, Croatiam Macedoniamque inter alias incolabant- ut servos mercabantur amovebantque in Bizantium.

Sed vera prisciorque etymologia ex Indoeuropea lingua venit, nam e radice*kleu- (audire) fit slav-, "ille de quo auditur", id est, vir magnam gloriam sustinens.

Slavi meridionales capesciti sunt ubicumque habitaverunt a gentibus alienis: sic Romania, Graecia vel Albania. Aliis in locis, sicut Hungria, ramus non indeuropea quae Fino-ubrica vocatur capescivit slavos meridionales.

Forsitan Herodotus ipse iam de iis locutus est defugientibus Persas; sed, si rem tenere volemus, prima mentio his de gentibus nobis constat cum historiographo nomine Jordanus, notissimus inter Gothicos qui iam slavos numerabat. Etiam Plinius Tacitusque eos putabant incolere propter Vistula flumen.

Illi indoeuropei studiosi valde dubitant utrum patria Slavica prima esset Bielorusia an Germania. In saeculo primo post Christum gentes Slavae apparent nostris in notitiis repulsi ad Hungriam. Occupatio enim terrarum Balcanicarum videtur incepisse cum casu imperii Atilae. Haec migrationes desinaverunt saeculo VI. His in locis, ut iam dixi, gentes Slavicae mutatae fuerunt a substrato Graeco, Rumano Albanoque.

In Europa centrale incolaverunt terras quae longe pertinebant gentibus Celticis, postea Germanicis, tandem autem adversus Francos pugnaverunt. Usque ad Hungriam venierunt, ubi mixti fuerunt cum gentibus fino-ubricis. In Bulgaria vero, ubi etiam invasores fuerunt mongolici, equites horrescentes, in slavicos mores conversi sunt.

Primi textus scripti gentium slavicorum non longe absunt a saeculo IX, ubi grosso modo omnes eadem lingua loquebantur. In saeculo XI tamen dialecti iam clariores videntur. Ad has linguas scribendas princeps Rotislav Moraviae, ut temperaret Germanicos in Occidente, adiuvari petivit imperatore Bizantii. Ille sic misit ad eum Cirilum Methodiumque, e Tessalonica advenientes, quorum discipuli alphabetum cirilicum repperierunt.

Hanc linguam saeculi IX vocamus Slavicum ecclesiasticum.

De gente Germanica

Vetustiores notitiae quas habemus Germanicis de gentibus incipiunt cum bellis adversus Marium, etiamsi fontes Graecae a viatore quodam nomine Pithias de Teutonibus iam loquuntur. Prima autem inscriptio quae nobis tradita est non longe abest a saeculo III aC, alphabeto etrusco scripta. Marius enim vicit et Teutones et Cimbrios in Aquis Sextiis, cum illi advenirent in Italiam. Postea Iulius Caesar ipse vicit Suevos (*swebaz) ab Ariovisto adductos, atque de illis dixit usque ad Danubii oras tendere. Saeculo primo limes Germanorum gentium e flumine Rin ad Elbam propulsus est, sed imperiosi Romani victi sunt in notissima pugna Teutoburgense. Omnia hac aetate quae ad Germanos attinet scripsit Tacitus, qui praesertim locutus percontatusque est de Germanis occidentalibus.

Tum Caesar asseveravit Germanos duces non habere pacis temporibus, Tacitus magnopere dissensit de hac sententia: illos finxit multo audaciores.

Quae sequitur fons a Ptolomeo geographo scripta est saeculo II post Christum: hac in aetate in Scandinavia nobis constant textus. Post duo saecula, etiam Biblia translata in linguam Gothicam.

Sed limes Romanus non multo statuit: ex ponto Euxino usque ad Atlanticum Oceanum, audaces Gothici eum ingressi sunt saeculo IV Hunorum ob causam. Tandem in Occidentem rederunt: illi qui in Hispaniam advenierunt, vocantur Visigothici; illi qui in Italiam, Ostrogothici. Saeculo enim quinto Vandali Suevique -etiam Alani, qui Germanicis miscere non oportet- transerunt flumen Rin, horruerunt Galliam et in Hispania manserunt viginti per annos.

Sed maxima unda gentium Germanicorum advenit cum casu imperii Atilae.
Illi Germani plerumque versabantur rebus in agricolis; terrae quas colerunt et umidae et pluviosae erant, pecus praesertim erat bovinum, et locum vivendi suum quaeque stippe indicabat. Hic modus vivendi probabiliter incepit cum Europam centralem incolabant, nam locus unde videntur habitavisse -id est, Scandinavia- minime aptus est ad aliquid colendum nisi pauca tritica. Numquam pecunia usi sunt.